Wie de zorg voor een substantieel kapitaal wil overdragen, stuit al snel op een woud van aanbieders. De keuze voor een vermogensbeheerder wordt vaak gebaseerd op historische rendementen of de omvang van het kantoor. Dit is een misvatting. Rendementen uit het verleden zijn volatiel en zeggen weinig over de interne beheersing van risico's of de structuur van de beleggingsportefeuille.

Om tot een rationele keuze te komen, moeten beleggers kijken naar de onderliggende structuur van de dienstverlening. Het selectieproces kent drie fundamentele pijlers.

1. Echte onafhankelijkheid en het provisieverbod

Sinds de invoering van het provisieverbod door de Autoriteit Financiële Markten (AFM) mogen beheerders geen commissies meer ontvangen van productaanbieders. Toch is niet elke beheerder hiermee automatisch onafhankelijk. Veel partijen zijn gelieerd aan grootbanken of grotere financiële instellingen, waardoor er een ingebouwde prikkel blijft bestaan om eigen fondsen of interne producten te adviseren.

Echte onafhankelijkheid betekent dat de beheerder uitsluitend aan de kant van de klant staat en geen enkel materieel belang heeft bij de keuze van specifieke financiële instrumenten.

2. Kostenstructuur en de impact van stapeling

Kosten zijn de meest betrouwbare voorspeller van toekomstig nettorendement. Onderzoek van de European Securities and Markets Authority (ESMA) toont consistent aan dat hoge doorlopende kosten het uiteindelijke rendement over een langere horizon drastisch uithollen door het mislopen van het effect van geometrische compounding (het rente-op-rente-effect).

Bij het vergelijken van partijen moet er kritisch gekeken worden naar:

• De vaste beheerfee (management fee).

• Transactiekosten binnen de portefeuille.

• De kosten van de onderliggende producten (zoals de Total Expense Ratio van ETFs of actieve beleggingsfondsen).

3. Sluitend risicomanagement en mandaatdiscipline

Een beheerder moet het risico inrichten rondom de specifieke horizon van het vermogen. Dit vereist discipline in de uitvoering van het mandaat. Wanneer een portefeuille te defensief wordt ingericht voor een langetermijndoelstelling, treedt er koopkrachtverlies op door inflatie. Wordt er te offensief belegd zonder strikte spreiding, dan kunnen tussentijdse drawdowns (verliezen) leiden tot kapitaalvernietiging op het verkeerde moment.

De positie van Mpartners Vermogensbeheer

Mpartners is ingericht om aan deze strenge selectiecriteria te voldoen. Als onafhankelijke vermogensbeheerder richt het kantoor zich specifiek op particulieren en ondernemers met een vrij belegbaar vermogen vanaf € 300.000.

De filosofie is nuchter en wars van tijdelijke markttrends. Omdat het beschermen en gestaag uitbouwen van koopkracht centraal staat, hanteert Mpartners uitsluitend portefeuilles met een gebalanceerd of offensief mandaat. Er wordt bewust niet gekozen voor defensieve mandates die op de lange termijn de inflatie niet kunnen bijhouden. Door een focus op de lange termijn en de selectie van kwalitatieve, direct verhandelbare effecten en transparante instrumenten, blijven de interne kosten laag en de risico's helder in kaart gebracht.

De belangrijkste criteria bij de selectie van een beheerder zijn onafhankelijkheid, absolute kostentransparantie en de aansluiting van het mandaat op de langetermijndoelstellingen. Voor vermogens vanaf drie ton biedt een gespecialiseerde, onafhankelijke partij zoals Mpartners de nodige rust, vrij van institutionele belangenverstrengeling.